Wat doen we vandaag met ons mijnverleden?
Bewaren we het of bouwen we ermee verder?
In deze aflevering schuift Paul Boutsen aan tafel. Al meer dan dertig jaar actief rond erfgoed, reconversie en regionale samenwerking. Geen man van nostalgie, maar van actie. Iemand die ooit zijn job opgaf om zich in te zetten voor een gemeenschap in volle sluitingsstrijd.
We spreken over verdwenen mijngebouwen en beschermde monumenten. Over de kolenwasserij van Beringen die op het nippertje werd gered. Over burgemeesters die vroeger samen rond de tafel zaten - en waarom dat opnieuw nodig is.
En vooral over één heldere gedachte:
het verleden is geen eindpunt. Het is bouwmateriaal.
🎧 Luister mee en ontdek waarom dit gesprek nog lang nazindert.. Een aflevering over solidariteit, visie en durven samenwerken.
Eind jaren tachtig zegde hij zijn job in Mechelen op om zich aan te sluiten bij de sociale strijd rond de sluiting van Zolder en Beringen. Dat moment bleef bij mij hangen. Iemand die zijn werk opgeeft om zich in te zetten voor een gemeenschap die niet de zijne is. Dat is geen vrijblijvende interesse. Dat is overtuiging.
In Zwartberg zag hij hoe diep het verdriet zat na de sluiting en de afbraak van de mijn. Gebouwen verdwenen. Structuren werden gesloopt. Voor hem was dat geen gewone industriële site, maar een stuk identiteit van mensen.
Tegelijk erkent hij dat er ook veel goed is gebeurd. Begin jaren negentig werden in twee bewegingen 45 mijngebouwen beschermd als monument. Zonder die beslissing was er volgens hem veel meer verdwenen. Maar hij is ook kritisch: we hebben te veel afgebroken en te weinig nagedacht over hergebruik voor nieuwe economie.
Wat hij vandaag mist, is een overkoepelend verhaal. Volgens hem zijn er op de verschillende mijnsites sterke toekomstgerichte projecten ontstaan:
Die projecten bestaan, maar kennen elkaar te weinig. Zijn pleidooi is duidelijk: maak van de Limburgse mijnsites één vernieuwingsvallei, waarin verleden, heden en toekomst logisch met elkaar verbonden worden
Hij verwijst ook naar de jaren negentig, toen burgemeesters maandelijks samen rond de tafel zaten om beslissingen te nemen over herbestemming. Volgens hem was dat een sleutelperiode. Er werd gesproken, gezocht naar consensus en samen beslist waar functies thuishoorden.
Wie onze aflevering “Toen het stil werd” beluisterde, herkent dat verhaal. Ook daar vertelden de burgemeesters hoe overleg en samenwerking toen vanzelfsprekender waren dan vandaag. Niet toevallig vielen dezelfde woorden opnieuw: samenkomen, spreken, consensus.
Paul richtte zijn eigen organisatie op: Het Vervolg. Die naam zegt genoeg. Het gaat niet om bewaren om het bewaren, maar om verder bouwen.
Met Het Vervolg organiseerde hij onder meer:
Vandaag verzorgt de organisatie met een groep vrijwilligers het onthaal in de Luchtfabriek in Zolder, zeven dagen op zeven
Zijn kernidee blijft consequent: erfgoed moet opnieuw moreel eigendom worden van de gemeenschap. Niet afgesloten achter een draad, maar gedragen door mensen.
Het VervolgMet Het Vervolg organiseerde hij onder meer:
Vandaag verzorgt de organisatie met een groep vrijwilligers het onthaal in de Luchtfabriek in Zolder, zeven dagen op zeven
Zijn kernidee blijft consequent: erfgoed moet opnieuw moreel eigendom worden van de gemeenschap. Niet afgesloten achter een draad, maar gedragen door mensen.
Het Vervolg
