Deze aflevering is een bonus. Maar vooral is ze persoonlijk.
Twee dagen na de uitvaart van mijn vader zaten Wesley en ik opnieuw achter de micro. Niet dat het gemakkelijk was maar wel omdat ik het hem aan zijn sterfbed belooft om met dit project door te gaan. Zijn verhaal, en dat van zovelen, mag niet verdwijnen.
Deze aflevering is geen klassiek gesprek. Het is een eerbetoon.
Een belofte die werd ingelost.
🎧 Luister gerust. Of neem dit gewoon even mee.
De opname had vanzelf een emotionele lading. Voor mij was hij mijn vader. Voor Wesley was hij ook een vriend. Een buurman. Een collega muzikant. Mijn vader sprak vaak over Wesley als zijn tweede zoon. We vormden een trio dat verder ging dan woorden. Vrienden. Muzikanten in dezelfde band. Buren. Vader en vaderfiguur.
Over hem praten was moeilijk. Maar we waren het hem verschuldigd. Want normaal gezien was dit zijn interview geweest.
Op 26 november 2025 is hij gestorven. Op 3 december namen we afscheid in intieme kring, hier in het Mijndepot van Waterschei. Met familie, vrienden en collega’s. En op vrijdag 5 december zaten we opnieuw achter de micro, zoals een maand eerder gepland. Met het idee dat hij naast ons zou zitten en mee het gesprek zou voeren.
