Een open-micro aflevering met Eddy Huybrechts, Eddy Pluymers, Kurt Keil en Louis Borgs over tabak, paarden, Lien Wecks, veiligheid en verhalen die ondergronds bleven leven.
Deze aflevering begon niet met een strak thema of een vooraf uitgewerkt draaiboek. Het was een open micro. Wie wou, mocht aan tafel komen zitten en zijn verhaal doen. En dat voelde je meteen: het gesprek sprong van stofdoeken naar kattenstaarten, van paarden in de mijn naar Leyn Weckx, van lachen naar slikken.
Vier stemmen, vier manieren van vertellen, maar allemaal verbonden door datzelfde ondergrondse verleden. Soms werd er gelachen, soms werd er gecorrigeerd, soms viel er een verhaal dat ineens veel zwaarder woog dan verwacht.
Wat deze aflevering bijzonder maakt, is net die afwisseling. De ene minuut gaat het over tabak in appelsienschillen en pizang om niet te moeten delen. Even later gaat het over veiligheid, ongevallen en dingen waar men vroeger niet altijd open over sprak.
🎧 Luister mee naar een open-micro gesprek waarin het mijnverleden niet netjes in hoofdstukken past, maar wel blijft leven in stemmen, herinneringen en verhalen.
Halverwege krijgt Kurt Keil zijn eigen moment. Hij vertelt hoe hij als jonge man in de mijn begon. Hij was twintig, getrouwd en zijn vrouw was zwanger. Er moest geld verdiend worden. Er moest een leven opgebouwd worden.
Maar zijn vader had hem verboden om in de mijn te gaan werken. Kurt deed het toch. Hij begon in Waterschei en kwam op een dag zijn vader tegen toen de ene post naar boven kwam en de andere naar beneden ging. Zijn vader zag hem. Kurt zag zijn vader. En de boodschap was duidelijk: als hij thuiskwam, zou hij iets meemaken.
Kurt ging een half jaar niet naar huis.
Het is een verhaal waar je even bij blijft hangen. Omdat het tegelijk grappig verteld wordt en veel zegt over die generatie. Werken, trouwen, zorgen dat er brood op de plank kwam. Maar ook vaders die wisten wat de mijn kon betekenen en hun zoon daar liever niet zagen afdalen.
Na de zware stukken komt het gesprek weer dichter bij de mensen. Er wordt verteld over zingen ondergronds, over mannen die de hele post liedjes zongen en over collega’s die bijnamen kregen omdat hun echte naam moeilijk uit te spreken was.
Dat klinkt luchtig, maar ook daar zit veel in. In de mijn kende men elkaar vaak niet zoals op papier. Niet met volledige officiële namen, maar met roepnamen. Kleine Jef, dikke Jef, Bobke, Mous. Namen die bleven hangen, soms liefdevol, soms plagerig, altijd verbonden aan hoe iemand in de groep stond.
Het gesprek eindigt daardoor niet in zwaarte. Het eindigt bij samen werken, samen lachen, ruzie maken, douchen, iets gaan drinken en weer verder gaan. De mijn was geen perfecte wereld. Er was ambras, gevaar en hardheid. Maar er was ook een vorm van verbondenheid die veel gasten telkens opnieuw benoemen.
Eddy Huybrechts brengt scherpte, humor en volksverhalen mee. Hij benoemt hoe verhalen groter kunnen worden, maar ook waarom ze verteld werden.
Eddy Pluymers legt vaak de brug tussen anekdote en betekenis. Hij plaatst dingen in context en wijst erop dat verhalen soms een mythe worden, zonder daarom waardeloos te zijn.
Kurt Keil brengt een persoonlijker spoor. Zijn start in de mijn, het conflict met zijn vader en zijn herinnering aan een zwaar ongeval geven de aflevering een rauwere laag.
Louis Borgs vult aan met concrete beelden, herinneringen en verhalen die het gesprek telkens opnieuw opentrekken. Hij brengt soms de details waardoor je als luisteraar de plek bijna ziet.
Samen maken ze van deze open micro geen rommelige samenkomst, maar een gesprek zoals erfgoed soms echt werkt: niet perfect geordend, wel doorleefd.
