Soms begint een gesprek nog voor iemand echt iets gezegd heeft.
Een blik tussen broers. Een lach die alleen zij begrijpen.
Alsof het verhaal al jaren klaar lag, wachtend op een moment om weer verteld te worden.
🎧 Luister mee en ontdek waarom dit gesprek blijft nazinderen.
De opname vond plaats in het Mijndepot in Waterschei, een plek waar verhalen vanzelf naar boven lijken te komen.
De microfoons lagen klaar op tafel.
Papieren met enkele notities lagen ernaast.
Aan de muur hangen foto’s, lampen, voorwerpen uit een tijd waarin de mijn het ritme van deze streek bepaalde.
Nog voor de opname begon, werd er al gepraat.
Over vroeger. Over werk. Over wie waar had gewerkt.
Op dat moment besef je dat de ruimte zelf ook een rol speelt.
Alsof het Mijndepot het gesprek stil mee draagt.
Wie in de ontmoetingsruimte van het Mijndepot rondkijkt, kan er bijna niet naast kijken.
Een grote foto aan de muur.
Negen broers. De broers Selis. Allemaal mijnwerkers.
Hun verhaal begint in een gezin met achttien kinderen.
Hun vader werkte zelf 42 jaar in de mijn.
In die tijd was de keuze in Genk vaak eenvoudig.
De mijn of Ford.
Voor deze broers werd het de mijn.
Sommigen werkten er tientallen jaren.
Anderen iets korter.
Maar allemaal droegen ze hun eigen ervaringen mee uit de ondergrond.
Wie in de ontmoetingsruimte van het Mijndepot rondkijkt, kan er bijna niet naast kijken.
Een grote foto aan de muur.
Hun verhaal werd enkele jaren geleden ook al eens opgeschreven.
Wie dat artikel wil lezen, kan het hier terugvinden:
👉 https://mijndepot.be/ontdek_verhalen/pers/De-zonen-van-de-ondergrond.html
Daar lees je hoe hun vader 42 jaar in de mijn werkte en hoe uiteindelijk negen broers hun weg vonden naar het leven onder de grond.
We hadden deze familie al langer in gedachten voor de podcast.
Eerlijk gezegd heb ik er een tijdje voor moeten lobbyen.
Misschien wilden ze eerst zien wat onze podcast precies was.
Misschien moest het moment gewoon juist zijn.
Maar toen ze uiteindelijk samen aan tafel zaten, voelde het meteen vanzelfsprekend.
Wat mij vooral bijbleef, was hun onderlinge band.
De kleine grapjes.
Het respect voor elkaar.
De manier waarop ze elkaar laten uitspreken.
Je ziet niet alleen negen mannen die in de mijn gewerkt hebben.
Je ziet negen broers.
En een familiegeschiedenis die diep in deze streek geworteld zit.
Hier komen we nog altijd samen. Een koffie, een pint en dan beginnen de verhalen vanzelf.
