Tien afleveringen ver, en nog altijd is elk gesprek een nieuwe verrassing. Dat maakt het zo boeiend.
Er zijn opnames die je voorbereidt.
En er zijn gesprekken die zichzelf schrijven.
Deze zat ergens tussenin.
En ergens halverwege hoor je een stem die niet mee aan tafel zat, maar toch alles mee droeg.
Misschien is het net die stem die ooit de eerste vonk gaf om met deze podcast te beginnen.
🎧 Luister mee en ontdek waarom dit gesprek zacht begint en diep blijft hangen.
We hadden vier dames verwacht.
Eén had de dag voordien afgezegd. Een andere kwam niet opdagen.
We zaten daar met twee vrouwen aan tafel, nog even wachtend. Tot het stil werd.
En toen wandelde Jenny binnen. Ze kende de anderen goed. Er werd gelachen. Een stoel werd bijgeschoven. Geen voorbereiding. Geen draaiboek. Gewoon mee aan tafel.
Achteraf gezien kon het niet anders.
Sommige gesprekken moeten gewoon gebeuren zoals ze gebeuren.
Tijdens het gesprek maakte Jenny plots de perfecte overgang. Alsof het zo moest zijn. Mijn moeder vertelde nog even haar ervaring.
En dan liet ik het fragment horen.
Er viel iets in de ruimte. Geen schok. Geen drama. Gewoon emotie die zacht werd vastgehouden. En zelfs een lach om de dingen die hij nog vertelde!
Ik vertel hier bewust niet waarover hij sprak. Dat moet je zelf horen.
Die tweedaagse met de camper was zijn idee. Nog één keer samen weg. Hij wou dat ik leerde rijden met de camper. En Wesley, die hij altijd als een tweede zoon zag, hoorde daar vanzelfsprekend bij. Jaren hadden we met z'n drieën plezier gemaakt. Dit voelde anders. Zachter. Alsof hij iets afrondde.
In dat cafe aan zee begon hij opnieuw over de mijn. Zoals zo vaak. Maar de manier waarop hij sprak, had iets rustigs. Iets afrondends. Ik heb toen, zonder iets te zeggen, de opnamefunctie gestart op mijn smartwatch. Niet gepland. Gewoon op gevoel.
Tijdens die dagen werd het ons stilaan duidelijk dat hij niet lang meer zou leven. Je merkt dat aan kleine dingen. De manier waarop iemand kijkt. Hoe hij zinnen afrondt. Hoe stiltes langer worden.
Na zijn overlijden was ik dat fragment eigenlijk vergeten. Tot ik weken later, voor een ander project, door geluidsbestanden bladerde. Plots hoorde ik zijn stem terug. Koude rillingen. En tegelijk warmte. Alsof hij even mee in de kamer stond.
De kwaliteit was niet perfect. Ruw. Onbewerkt. Maar echt. Ik heb het fragment zo bewerkt dat het verstaanbaar werd, zonder het mooier te maken dan het was.
Misschien was het geen toeval dat het net in deze aflevering zijn plaats vond.
Misschien herken je iets.
Misschien hoor je je eigen moeder. Of je vader.
Misschien zit er bij jou ook nog een stem ergens opgeslagen.
Deze aflevering is geen chronologisch verhaal.
Het is een tafel. Met plaats voor herinneringen.
En precies daarom hebben we ook onze Hall of Fame in het leven geroepen.
Deze podcast maken we met veel goesting en zorg. Grotendeels als hobby, maar met tijd, inzet en kosten die erbij komen kijken — opname, montage, website en materiaal. We verkopen geen producten. We willen geen reclameblokjes. We willen gewoon verhalen brengen. Eerlijk en respectvol.
Wie dat wil, kan ons vrijblijvend steunen via een bijdrage. Als dank krijgt die persoon een eervolle vermelding op onze Hall of Fame. Dat kan in eigen naam. Maar evengoed als eerbetoon aan iemand die gemist wordt.
Voor sommigen is het steun aan dit project.
Voor anderen is het een klein in memoriam. Een naam die blijft staan. Een herinnering die zichtbaar wordt.
Geen verplichting. Geen tegenprestatie.
Gewoon een warme manier om dit verhaal mee open te houden — en om ook jouw dierbaren een plek te geven tussen al die namen die de mijn in hun hart dragen.
