Waarom deze Podcast?

Een warme stem voor het mijnverleden

De Schacht van ons Verleden is een podcast vol verhalen, herinneringen en stemmen uit het Limburgse mijnverleden. We praten met oud-mijnwerkers, hun families en iedereen die de invloed van de mijn van dichtbij heeft gevoeld.Niet als een droge les geschiedenis, maar als een levend verhaal vol emotie, humor en herkenning.Van natuur tot migratie, van cultuur tot sport... de mijnbouw heeft Limburg op alle vlakken gevormd.

Wie we zijn

Wij zijn David Auwerx en Wesley Cops, twee vrienden met een gedeelde passie voor verhalen, erfgoed en muziek. Onze band met het mijnverleden zit diep verweven in wie we zijn.

David groeide op in een mijnwerkersfamilie. Het mijnverhaal maakte gewoon deel uit van het dagelijks leven. Zijn vader werkte jarenlang in de mijn van Winterslag. 
Vandaag zet David dat verhaal mee verder, vanuit het Mijndepot, als eerbetoon aan zijn vader en aan alle mijnwerkers.

David Auwerx, host van de podcast De Schacht van ons Verleden, tijdens de opname in het Mijndepot Waterschei.

Wesley is rechtstreekse afstammeling van de mijnwerker die ooit de eerste steenkool bovenhaalde in Winterslag.
Zijn grootvader baatte destijds ook Café Cops uit, een echt mijnwerkerscafé waar kompels na hun shift samenkwamen voor een frisse pint en een goed gesprek.
Het was de plek waar kameraadschap, verhalen en vermoeidheid elkaar ontmoetten.... waar gelach en stof van de dag hand in hand gingen.

Samen willen we diezelfde warmte, trots en verbondenheid bewaren, want sommige verhalen zijn te kostbaar om verloren te laten gaan.

Onze eerste stappen in de podcastwereld

We zijn nog maar pas aan dit avontuur begonnen, met evenveel nieuwsgierigheid als enthousiasme.
De microfoons, de montage, het ritme van een gesprek opnemen – alles is nog nieuw voor ons.
Maar dat maakt het net spannend: we leren al doende, stap voor stap, met vallen en opstaan. Wat ons drijft, is de goesting om échte verhalen te laten klinken.
Niet perfect of gladgestreken, maar puur en menselijk.
En hoe meer we opnemen, hoe meer we beseffen: dit is pas het begin van een lange, mooie reis door de schacht van ons verleden.

Waarom we dit doen

Verhalen bewaren

We willen de verhalen van de mijnstreek vastleggen vóór ze verdwijnen.
Iedere familie hier kent wel iemand die "in den put" werkte,
maar steeds minder mensen kunnen het nog zelf vertellen.
Onze podcast houdt die herinneringen levend - voor vandaag én morgen.

Meer dan erfgoed

De Schacht van ons Verleden is meer dan nostalgie.
Het is een eerbetoon aan de mensen die Limburg maakten tot wat het nu is.
De mijnen brachten niet alleen steenkool boven,
maar ook vriendschap, taal en identiteit - en dat willen we voelbaar maken.

Meer zichtbaarheid voor het Mijndepot

Met deze podcast willen we het  Mijndepot in Waterschei een extra stem geven.
Tussen de muren waar geschiedenis leeft, laten we verhalen opnieuw klinken.
Zo ontdekt een nieuw publiek wat er achter die deuren schuilgaat -
een plek vol warmte, mensen en herinneringen die het verdienen om gehoord te worden.

 Eerbetoon aan mijn vader

Deze podcast is ontstaan vanuit de verhalen van mijn vader. Hij werkte met hart en ziel in de mijn van Winterslag en bracht het leven ondergronds thuis tot leven met warmte en trots.
Hij was de inspiratie om De Schacht van ons Verleden te beginnen. Eerst samen met hem, vandaag ook na zijn overlijden, zodat zijn stem en die van zijn generatie blijven voortleven.
 David Auwerx

trots op mijn mijnwerkersroots

Mijn overgrootvader haalde ooit de eerste steenkool in Winterslag boven.
Dat besef maakt me elke keer opnieuw trots.
De mijnen hebben niet alleen onze streek gevormd, 
ze hebben ook mijn familie, mijn identiteit en mijn liefde voor Genk bepaald.
Met deze podcast wil ik dat verhaal verder dragen ....met evenveel trots en respect als de generaties voor mij.
 Wesley Cops

Wat je mag verwachten

Elke aflevering graaft in een ander stuk van ons mijnverleden.
Van kameraadschap tot migratie, van humor tot het leven in de cité.
We praten met mensen die het zelf meemaakten, of het vandaag nog voelen in hun hart. 

Je hoort dialect, accenten, emoties en soms wat geroezemoes uit het Mijndepot....
bewust, want precies dat maakt het verhaal echt. 

🎧 Authentiek, warm en zonder filter – zoals de verhalen zelf.

Het gevoel dat we willen oproepen

We willen dat je luistert met een glimlach én een krop in de keel.
Dat je trots voelt op de mensen die ondergronds werkten,
en dat je nieuwsgierig wordt naar de verhalen achter jouw eigen familie of buurt.

Onze podcast is ee​n warme plek: een tafel vol stemmen, herinneringen en verbondenheid.
Een moment van rust en herkenning, met het zachte accent van Limburg op de achtergrond.

Wat we vragen aan onze luisteraars

We hopen dat je niet alleen luistert, maar ook iets deelt.
Een foto, een herinnering, of een verhaal over je vader, moeder of buurman die in de mijn werkte..... alles is welkom.
Misschien wordt jouw verhaal wel deel van een volgende aflevering. Zo houden we samen de schacht van ons verleden open.  

Misschien wordt jouw verhaal wel deel van een volgende aflevering. 

Zo houden we samen 
De schacht van ons verleden
open.

Wij luisteren graag naar jou

Onze toekomstplannen

We willen blijven groeien – inhoudelijk én in bereik.
In de komende maanden bouwen we verder aan:

  • Nieuwe thema-reeksen over migratie, taal en erfgoed
  • Live-opnames in het Mijndepot met publiek
  • Educatieve samenwerkingen met scholen en erfgoedverenigingen
  • Een online archief waarin luisteraars verhalen en foto’s kunnen terugvinden

Ons doel is eenvoudig: het mijnverhaal levend houden, op een manier die raakt en verbindt.

De Schacht van ons Verleden
Een podcast over het Limburgse mijnverleden — in verhalen en stemmen.
Blijf luisteren, blijf herinneren, en vooral: hou de schacht van ons verleden open.

⛏️ De Mijnwerker

Daar beneden, diep onder de grond, waart ge geen collega’s meer, ge waart broers.
Iedereen wist wat het was om moe te zijn, om te zweten, om met zwarte handen boven te komen.
Maar ge wist ook hoe ge samen kon lachen, zelfs al was het pikdonker.
Er was altijd wel iemand met een frats of een grap, gewoon om het leven wat lichter te maken. We deelden onze boterhammen, onze pinten na de shift, en soms ook ons verdriet.
Want ondergronds had ge alleen elkaar – niemand anders begreep dat leven echt.
Dat was de mijnwerker: hard labeur, vuile kleren, maar een hart van goud.
En ondanks al dat stof en lawaai, bleven we zingen, lachen en trots zijn op wat we deden.

🌍 Migratie & Identiteit

Mijn ouders kwamen hier met bijna niks, alleen hoop en de wil om iets op te bouwen.
Ze dachten dat ze maar even zouden blijven, maar het leven liep anders.
In die kleine cité leerden ze vrienden kennen uit alle windstreken, en samen maakten ze er iets nieuws van.
Wij groeiden op tussen talen, geuren en verhalen – en dat mengsel, dat ís Limburg voor mij.
Een plek die hun verleden draagt, en mijn toekomst vormt.

🏭 Landschap & Erfgoed

Als je nu door Limburg rijdt, zie je vooral bossen en wandelpaden, maar vroeger was dat helemaal anders.
Hier stonden schachten, treinsporen en fabrieken – alles draaide rond de mijn.
Toen de mijnen sloten, bleef dat allemaal achter.
Gelukkig hebben we er iets moois mee gedaan: de terrils zijn groene heuvels geworden, en de oude gebouwen zijn nu plekken vol leven en herinneringen.
Dat is ons erfgoed, iets waar we trots op mogen zijn.

⚽ Sport & Cultuur

Supporteren voor Winterslag, dat was geen gewone matchdag, hé.
Ge kwam rechtstreeks van de mijn of van de cité, nog half zwart van het stof, maar ge liet alles vallen om naar ‘de Vieze Mannen’ te gaan kijken.
De geur van frieten, de damp van pinten, de mannen met hun petten en sjaals — dat was pure sfeer.
Als er gescoord werd, vloog ge elkaar in de armen, zelfs als ge mekaar niet kende.
Iedereen wist: dit was ónze ploeg, van ónze wijk, van ónze mijn.
En als ge daar op de tribune stond, voelde ge u even groter dan heel Limburg.

🏘️ Wijkvorming & Leven

In de cité kende iedereen elkaar. De deuren stonden open, en ge hoorde overal kinderen spelen of vrouwen die met elkaar aan ’t kletsen waren.
Als er iemand iets tekortkwam, dan bracht de buur wel wat soep of brood.
We hadden niet veel, maar we hadden elkaar.
De mijn zorgde voor werk, maar de cité… die zorgde voor het leven errond

🌅 Toekomst & Toerisme

Wat hier ooit schacht en steenkool was, is nu ruimte voor avontuur, ontmoeting en rust. De terrils zijn wandelpaden geworden, de balzaal een duikcentrum, en het echoot niet langer van machines maar van lachende stemmen die het mijnverleden vieren. Hier herontdekken we samen de toekomst van een streek die zijn verleden nooit vergat.

⛓️ Einde van de Mijnen & Heden

Weet je, het was meer dan een fabriek die dichtging.
Voor velen viel een heel leven stil — het ritme van de sirene, de geur van steenkool, de trots van werk.
Toch kropen we recht.
We bouwden nieuwe dingen op, met dezelfde handen die ooit kolen groeven.
Limburg verloor zijn mijnen, maar vond zichzelf opnieuw terug.

💬 Taal & Cultuur

Ik weet nog goed, de eerste keer dat ik Mehmet tegenkwam in de cité.
Ik vroeg hem heel gewoon: ‘Wat ben je aan het doen, Mehmet?’
Hij keek me aan alsof ik Chinees sprak, geen woord dat hij begreep.
Maar toen ik zei: ‘Wa make, Mehmet?’ — ja, toen begon hij te lachen en te praten alsof we mekaar al jaren kenden.
Zo ging dat hier, ge vond altijd wel een manier om elkaar te verstaan.
En als het dan weer bijna kezem was, amai, dan voelde ge dat in de hele straat.
Iedereen precies wat blijer, de vrouwen naar de winkel, de mannen naar het café.
Kezem, dat was niet zomaar loon — dat was leven.

🏛️ Politiek & Beleid

Toen de sirene stilviel, viel ook duizenden gezinnen hun brood weg —
banengaranties bleken lege woorden, en de politiek keerde zich om in plaats van ons recht in de ogen te kijken.
We verloren niet alleen onze mijn, maar een stukje van wie we waren.

🪓 Het Mijndepot & vzw Mijn-Verleden

We dachten: ach, laten we eens binnenstappen, zo op een regenachtige dag.
We hadden al wat mijnsites gezien, maar hier… hier voelden we het écht.
Vanaf het eerste filmpje tot aan de rondleiding door die oud-mijnwerkers — ge hoort het, ge ruikt het, ge ziet het bijna weer gebeuren.
De gids sprak met zoveel passie, alsof hij nog elke dag afdaalt.
Ge leert, ge luistert, en ge gaat buiten met respect voor wat die mannen allemaal hebben gedaan.
Het is geen museum, het is een ervaring. En eerlijk? Iedereen die in Genk passeert, zou hier eens moeten binnenwandelen.

🗣️ Persoonlijke Gesprekken

Weet ge, als ik hier door het Mijndepot loop en die helm op de tafel zie liggen, dan hoor ik precies de stemmen weer.
Ik ben geen professor of historicus, ik ben gewoon iemand die er gestaan heeft, diep onder de grond.
Wat ik nu doe als gids, dat is eigenlijk gewoon vertellen wat wij toen voelden — kameraadschap, zweet, soms angst, maar vooral trots.
En als ik zie hoe de jongeren hier komen luisteren, dan denk ik: kijk, de mijn leeft nog. Niet in de grond, maar in de harten van de mensen.

⚒️ Werk & Veiligheid

In de mijn leerde ge rap dat veiligheid geen regel was, maar overleven.
Eén fout, één seconde niet opletten, en het kon gedaan zijn.
We droegen elkaars zorgen, letterlijk.
Als er iemand beneden bleef, voelde iedereen dat boven ook.
En toch gingen we elke dag terug, omdat ge wist: die mannen naast u rekenen op u.
Dat was de echte veiligheid.... niet de helm of het masker, maar de kameraad die ge kon vertrouwen.

👩‍👧 Familie & Vrouwen

Ge moet u dat voorstellen: honderden mannen die tegelijk van beneden kwamen, met stof in hun keel en dorst als een woestijn.
En daar stond Hilda, achter haar toog in de melkbar van Zolder, klaar met fleskes melk — vanille, mokka, of met een kriekske erin.
Voor velen was dat het eerste wat ze proefden na uren onder de grond.
Ze zei altijd: ‘Dat was de bedoeling hé, melk voor de gezondheid… al bleek later dat een frisdrank beter spoelde dan melk vol slijm.’
Maar die bar, dat was meer dan drinken.
Dat was thuiskomen, een lach, een babbel — even weer mens zijn voor ge terug naar huis ging.

🎓 Educatie & Jeugd

Weet ge, vroeger hadden we hier de mijnschool — de TiKB. Jong gasten leerden daar alles over het leven onder de grond, van techniek tot veiligheid. Na de ramp van Marcinelle moest dat ook, er mocht niks meer aan het toeval worden overgelaten.
Vandaag komen er geen jonge kompels meer, maar jongeren kunnen nog altijd veel leren, al is het op een andere manier. In plekken zoals het Mijndepot of Be-MINE zien ze wat de mijn écht betekende — niet meer de techniek, maar de verhalen, de kameraadschap, de trots. En dat is misschien nog belangrijker.

🌳 Natuur & Milieu

Vroeger dachten we niet verder dan de volgende shift. We haalden alles uit de grond: kolen, werk, welvaart.
Pas nu zien we wat dat allemaal heeft nagelaten — verzakte grond, stijgend mijnwater, littekens in het landschap.
Maar ik blijf dankbaar. De mijn heeft ons grootgemaakt.
En nu is het aan ons om iets terug te geven, niet met schop of pikhouweel, maar met zorg.
Voor de aarde, voor het water, voor Limburg zelf.